«Το κόμμα είμαι εγώ»
Του Παντελη Mπουκαλα
Από όργανα άλλο τίποτα το ΠΑΣΟΚ, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα. Πολιτικά και Εθνικά Συμβούλια, Κεντρικές Επιτροπές, Πολιτικά Γραφεία, Κοινοβουλευτικές Ομάδες, όρεξη να ’χεις να μετράς κι άλλη τόση όρεξη για να ψάξεις να βρεις όχι ποιες ακριβώς είναι οι αρμοδιότητές τους, αλλά πότε στ’ αλήθεια τις άσκησαν. Πότε δηλαδή επέτρεψε στα ποικίλα όργανα να λειτουργήσουν η ενός ανδρός (ή και μίας γυναικός πλέον) αρχή, η μόνη ουσιαστικά ρυθμιστική μηχανή που δουλεύει στα κόμματα. Εχει γούστο μάλιστα ότι κάθε νέο κομματικό σκάφος που καθελκύεται στο πολιτικό μας έλος, κατασκευάζεται με τη στεντορείως διακηρυγμένη πρόθεση αποκοπής από το παλαιοκομματικό παρελθόν, από τον αρχηγισμό δηλαδή. Και κάθε φορά επιβεβαιώνεται ότι σημασία δεν έχει το πόσα είναι τα «θεσμικά όργανα», αλλά ποιος ο βασικός οργανοπαίκτης ή ο διευθυντής της ορχήστρας· ποιος ο κατεξοχήν Θεσμός.
Ποιοι ξαφνιάζονται άραγε τώρα στο ΠΑΣΟΚ με τη στάση του κ. Παπανδρέου, που αποδεικνύει ότι το «L’ etat c’ est moi» εφαρμόζεται απολύτως και στο κόμμα; Ή μάλλον, ποιοι δικαιούνται να δηλώνουν όχι μόνο ξαφνιασμένοι αλλά και ενοχλημένοι και εξεγερμένοι; Οι ανταγωνιζόμενοι κόλακές του μήπως; Οσοι έσκυψαν προθύμως την κεφαλή για να περάσει ο ηγέτης θριαμβευτικά, πάνω από ευτελισμένες «άμεσες δημοκρατίες»; Οσοι τον λάτρεψαν σαν μετενσάρκωση του Περικλή και σαν ευρωπαϊκό αντίστοιχο του Μπαράκ Ομπάμα; Οσοι σκηνοθετούσαν κοτζάμ προσκυνηματικό ταξίδι «Επιστροφής στις Ρίζες», στο Καλέντζι δηλαδή, όταν πρωτοβγήκε, με τις κάμερες να καταγράφουν ευλαβικά κάθε κίνηση του Ηγεμόνα, σαν να ’ταν ο νέος Μάο στη «Μεγάλη Πορεία» του; Οσοι περιέγραφαν τη διαστημική του στολή στον Γύρο της Αθήνας με το ίδιο δέος που θα περιέγραφαν τη φορεσιά του πρώτου εν Αθήναις Εξωγηίνου;
Βρήκε και τα ’κανε ο κ. Παπανδρέου. Βρήκε το έδαφος στρωμένο από τον πατέρα του. Βρήκε τις συνειδήσεις των στελεχών καλλιεργημένες σαν συνειδήσεις ευπειθών μαλιστανθρώπων, εξού και η ανελλήνιστη χαιρεκακία του κ. Ν. Παπανδρέου. Χωρίς αυλικούς, ουδείς γίνεται Λουδοβίκος. Το κόλπο είναι πάντα να τους πείθεις πως δεν είναι ταπεινοί θεράποντές του, αλλά ηγεμονίσκοι σχεδόν ισότιμοί σου και κληρονόμοι σου.
~
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
«Θα μαρινάρω φιλέτο πέρκας, θα το περιχύσω με σως βινεγκρέτ πορτοκαλιού και θα το συνοδεύσω με τσιπς αγκινάρας, ψιλοκομμένο κόλιανδρο και γκουακαμόλε. Αν έχω χρόνο θα ετοιμάσω κι ένα πέστο δυόσμου με αμύγδαλα…»
Όταν μας λένε γκρινιάρηδες, νομίζουμε ότι μας κατηγορούν, ενώ στην πραγματικότητα αναγνωρίζουν την κατηγορία μας. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι οι πιο έμπειροι φαντάροι του Ναπολέοντα ήταν οι γκρινιάρηδες. 
Αναρτήσεις
