Σημαντική Ανακοίνωση

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 25/9 
ώρα: 17:00, 

ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

ΣΤΗΝ Α11 ΓΕΩΛΟΓΙΚΟΥ 

ΜΕ ΘΕΜΑ:

O ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΠΡΟΠΤΥΧΙΑΚΟΙ, ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΙ, ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΜΕΛΗ Δ.Ε.Π. ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ 

ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΟΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Λυδία Καρά ~ Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

«Όλα στη μέση», η προτεινόμενη λύση.

Ο Κλεισθένης γράφει.

Κούρεμα του Ελληνικού χρέους στο 50% (για να ανασάνουμε).

Η χρεοκοπία κουτσουρεμένη (αποικιοκρατικού τύπου).

Μοίρασμα της κυβέρνησης σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (το πολιτικό κόστος γαρ).

Οι μισθοί των δημόσιων υπαλλήλων στο μισό (για να μην απολυθεί κανένας).

Οι συντάξεις στο μισό (για να σωθεί η πατρίδα).

Τα πετρέλαια του Αιγαίου στο μισό [οι Τούρκοι έχουν ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο (Κ. Σημίτης)].

Η εθνική κυριαρχία στο μισό (επαλήθευση της προφήτισσας πρώην προέδρου της βουλής).

Φυσικά το φαγητό στο μισό, το σχολείο στο μισό, η υγεία στο μισό και πάει λέγοντας.

Η νεολαία στο μισό (λόγω μετανάστευσης).

Μήπως και το ευρώ στο μισό;

Μήπως και η Θράκη στο μισό; Η Ήπειρος στο μισό; Η Μακεδονία στο μισό;

Η λαϊκή αντίδραση στο μισό;

Οι βουλευτικές έδρες των κομμάτων εξουσίας στο μισό;

Το μόνο που θα παραμείνει σαν ολότητα είναι η ικανοποίηση των Ελλήνων πολιτών που αδυνατούν να γκρεμίσουν το σάπιο οικονομικοπολιτικό σύστημα.

Στην μισή υγειά μας.

Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Τετ-α-τετ Λαμπρινίδη-Νταβούτογλου στη Νέα Υόρκη

Η ένταση που επιχειρεί να "στήσει" η Αγκυρα στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις, με αφορμή την έναρξη των ερευνών για υδρογονάνθρακες στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, κυριάρχησε στη συνάντηση που είχε ο υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Λαμπρινίδης με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην έδρα του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.Την ανάγκη αποφυγής κινήσεων που δημιουργούν περιβάλλον αστάθειας, σε μια ευαίσθητη περίοδο για όλη την περιοχή υπογράμμισε ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών κατά τη συνάντηση του με τον ομόλογό του.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο κ. Λαμπρινίδης επανέλαβε την ανάγκη για μείωση της έντασης, καθώς και το γεγονός ότι οι τουρκικές ενέργειες δεν συμβάλλουν στη διατήρηση της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Παράλληλα, τόνισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, με τις έρευνες για φυσικό αέριο στην αποκλειστική της οικονομική ζώνη, εξασκεί αυτονόητα κυριαρχικά δικαιώματα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, που δεν αμφισβητούνται από κανένα.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, από τουρκικής πλευράς διατυπώθηκαν οι πάγιες θέσεις που έχουν παρουσιαστεί και δημοσίως. Η τουρκική πλευρά ισχυρίζεται ότι απαντά σε μονομερείς ενέργειες (των Ελληνοκυπρίων) και ότι δεν επιδιώκει τη δημιουργία περαιτέρω έντασης.

Όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, συζήτησαν επίσης θέματα διμερούς συνεργασίας και την προετοιμασία που γίνεται και από τις δυο χώρες για την πραγματοποίηση του επόμενου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών, για το οποίο πρόθεση και των δυο κυβερνήσεων είναι να γίνει μέσα στο επόμενο διάστημα, σ' έένα κλίμα κατάλληλο για να μπορέσει να είναι παραγωγικό.


Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Το τελευταίο ζεϊμπέκικο για τον Νίκο Κοεμτζή Η ταινία «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου ήταν βασισμένη στη ζωή του

 Στην Πολυκλινική Αθηνών άφησε την τελευταία του πνοή το μεσημέρι της Παρασκευής, ο Νίκος Κοεμτζής, ο άνθρωπος - του κοινωνικού περιθωρίου ή του κοινωνικού αποκλεισμού, εξαρτάται από την οπτική γωνία - μιας άλλης, πάντως, εποχής της Ελλάδας. Ο μικροκακοποιός που κάποτε σκότωσε για μια παραγγελιά - για το φιλότιμο του αδερφού του που χόρευε το τραγούδι του (όσο παράξενες και κυρίως ασυμβίβαστες κι αν ακούγονται αυτές οι λέξεις σήμερα) - τρεις ανθρώπους και πέρασε μια ζωή στη φυλακή.

Τα τελευταία είκοσι πάνω κάτω χρόνια ζούσε ελεύθερος και όπου τον έβλεπες κρατούσε πάντα το βιβλίο του - μερικά αντίτυπα για την ακρίβεια - στα χέρια. Στο «Νίκος Κοεμτζής: Το μακρύ ζεϊμπέκικο», όπως ήταν ο τίτλος του, είχε εξιστορήσει όπως εκείνος ήξερε και μπορούσε τη ζωή του, καταθέτοντας τελικά ένα βιβλίο μαρτυρία για τη ζωή και τους κώδικες της φυλακής, που όταν εκδόθηκε αποκάλυψε ένα τοπίο σκοτεινό και άγνωστο για τους πολλούς.
Δύσκολος πάντα, σκληρός και τρυφερός ταυτόχρονα, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος. Σίγουρα, πάντως, δεν ήταν ίδια η εποχή. «Είμαι ελεύθερος σκλάβος. Σηκώνομαι από τις 8.00, θα πάω να τρέξω να πουλήσω το βιβλίο μου και έχω και κυνηγητά», είχε πει πριν λίγα χρόνια σε μια εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο «Ιανός». Τελικά ο Δήμος Αθηναίων του εξασφάλισε μια άδεια για να διαθέτει, χωρίς να τον ενοχλεί κανένας, το βιβλίο του.
Επί χρόνια στεκόταν σε μια γωνιά της Αδριανού, άλλοτε λίγο πιο πάνω στην πλατεία Μοναστηρακίου, αλλά και σε άλλες περιοχές της Αθήνας, από την Κηφισιά ως τον Πειραιά. Ενα τραπεζάκι μπροστά του και μερικά αντίτυπα του βιβλίου του. Η ζωή του όλη.
Το φονικό, που στοίχειωσε τη ζωή του, έγινε το 1973. Μαχαίρωσε τότε τρία άτομα, κατά την διάρκεια συμπλοκής, σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Εκτοτε το περιστατικό περιγράφηκε πολλές φορές με διαφορετικές εκδοχές και άλλους τόσους μύθους.
Ισως η αλήθεια να βρίσκεται πιο πειστικά αποτυπωμένη στα πλάνα και το περιβάλλον της τανίας «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου, που γυρίστηκε το 1980 εμπνευσμένη από αυτή την ιστορία, με πρωταγωνιστή τον Αντώνη Αντωνίου. Με ένα τρόπο και στη φωνή της Κατερίνας Γώγου, που ακούγεται στην ίδια ταινία, να διαβάζει μερικά από τα πιο σκληρά ποιήματά της. Οπως και στο «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο», το εμβληματικό τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου, που είχε γραφτεί ένα χρόνο νωρίτερα, το 1979, και περιλήφθηκε στο δίσκο «Ρεζέρβα».

Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο

Ο Νίκος Κοεμτζής (ή Κουγιουμτζής) γεννήθηκε στο Αιγίνιο Πιερίας στις 17 Ιανουαρίου του 1938. Τα ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου 1973 έχοντας βγει από την φυλακή, όπου κρατούνταν για κλοπές μαζί με τον αδελφό του και ένα ακόμη άτομο, πηγαίνουν στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» για να διασκεδάσουν.
Ο Δημοσθένης, ο μικρός αδελφός του, ζητά από την ορχήστρα να παίξει το τραγούδι «Βεργούλες» του Μάρκου Βαμβακάρη. Στο μαγαζί την ώρα εκείνη βρίσκονταν και τρεις αστυνομικοί της Ασφάλειας που γνώριζαν τον Κοεμτζή.
Μόλις ξεκίνησε το τραγούδι εκτός από τον Δημοσθένη σηκώθηκαν να χορέψουν και οι αστυνομικοί, παρά την «ανακοίνωση» του τραγουδιστή πως επρόκειτο για «παραγγελιά».
Ακολούθησε συμπλοκή και τότε ο Νίκος Κοεμτζής φωνάζοντας «παραγγελιά ρε!» βγάζει ένα μαχαίρι και σκοτώνει τους τρεις αστυνομικούς, ενώ στην συμπλοκή τραυματίστηκαν άλλα οκτώ άτομα.
Ο Ν. Κοεμτζής καταδικάζεται τρις εις θάνατον και σε 3ετη φυλάκιση ο αδελφός του, ενώ αθωώθηκε ο τρίτος της παρέας τους. Επί τρια χρόνια ζούσε με το ενδεχόμενο της εκτέλεσης του. Γλύτωσε τη ζωή του με την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Ελλάδα, όταν η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια.
Στις 31 Μαρτίου 1996 το δικαστικό συμβούλιο Πάτρας αποφυλακίζει τον Νίκο Κοεμτζή ύπο όρους. Έκτοτε ζούσε πουλώντας το βιβλίο με την αυτοβιογραφία του σε διάφορα σημεία στο κέντρο της Αθήνας - ένα από τα «πόστα» του έξω από τα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων.
Μάλιστα δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον αναγνώριζαν και σταματούσαν να του μιλήσουν για λίγο και δεν χαλούσε το χατήρι τους υπογράφοντας αφιερώσεις στην 2η σελίδα του βιβλίου.
Το βιβλίο ξεκινά με τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο Αιγίνιο Πιερίας και την κακοποίηση που υπέστη ο πατέρας του απλώς επειδή ήταν κομμουνιστής, όπως και ο ανάπηρος βετεράνος παππούς του, από τους αστυνομικούς, προτού μιλήσει για τις δικές του περιπέτειες και τα σκληρά χρόνια της φυλακής.
Εγραφε για την ιστορία της Νεράιδας: «Έψαχνα να βρω μια λύση, να διορθώσω το κακό που σκόρπισα....Υπέφερα τρομερά και προσπαθούσα απεγνωσμένα να ξεχωρίσω μια εικόνα από τη σφαγή, και δεν μπορούσα...Κι ούτε τώρα μπορώ, αν και αγωνίζομαι ακόμα...Ως φαίνεται την ώρα που σκορπούσα το θάνατο χωρίς να δουλεύει το μυαλό μου και κινιόμουν σαν ενα ρομποτ, με είχε κυριέψει ο δαίμονας ή το κτήνος που φωλιάζει μέσα μου...».
Ο Νίκος Κοεμτζής βρέθηκε το μεσημέρι από διερχόμενος στο Μοναστηράκι πεσμένος πάνω στο τραπεζάκι που πωλούσε τα βιβλία του. Είχε πάθει έμφραγμα. Οι διασώστες του ΕΚΑΒ, που έφτασαν με μοτοσικλέτες, ειδοποίησαν ασθενοφόρο για να τον μεταφέρει στην Πολυκλινική. Οι γιατροί προσπάθησαν να τον κρατήσουν στη ζωή, αλλά δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν την ανακοπή. Το μακρύ ζεϊμπέκικο είχε φτάσει στο τέλος του.




Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Εξάγουν στην Ελβετία Δημόσιους Υπαλλήλους!

Oι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέληξαν σε τράπεζες της Ελβετίας, αγγίζουν τις 100.000. Αριθμός αρκετός για δύο έδρες της Β’ Αθηνών!

  Εικόνα από το 10λεπτο όπου ανοίγουν οι θυρίδες για να πάρει αέρα το πολύτιμο περιεχόμενό τους (Digital Artwork: Μάκης Ανασιάδης)

Με διαρκείς ελέγχους, προσπαθεί η επιτροπή ελέγχου για την καταπολέμηση της μαύρης εκλογικής πελατείας, να ανακόψει την αθρόα εξαγωγή ρουσφετοκεφαλαίων προς τις τράπεζες του εξωτερικού. Εξαγωγή που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες και οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα στη συνεχόμενη φημολογία για επικείμενη στάση πληρωμών.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με μαρτυρίες, οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέληξαν ύστερα από ενέργειες των πολιτικών που τους διόρισαν σε τράπεζες της Ελβετίας, αγγίζουν τις 100.000. Αριθμός αρκετός δηλαδή για δύο ολόκληρες βουλευτικές έδρες της Β’ Αθηνών. Όπως είναι ευνόητο, αυτό σημαίνει ανυπολόγιστη ζημιά στην πολιτική οικονομία της χώρας, αφού λόγω επιβάρυνσης του προϋπολογισμού κανείς άλλος δεν μπορεί να διορίσει. Επίσης προκαλεί την δημιουργία κλίματος αβεβαιότητας στους πολίτες και ενδεχόμενες κοινωνικές εκρήξεις.
Ηδη το θέμα απασχόλησε την έκτακτη Κυβερνητική επιτροπή, όπου έπεσαν στο τραπέζι σκέψεις για πλαφόν δημοσίων υπαλλήλων που μπορεί να εξάγει κάθε βουλευτής. Πιθανή θεωρείται επίσης και η δημιουργία μιας επιτροπής ελέγχου που θα επεξεργαστεί κίνητρα ώστε οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που έχουν φύγει λαθραία και βρίσκονται σε θυρίδες του εξωτερικού, να επιστρέψουν στη χώρα, με μίνιμουμ απολύσεις, προκειμένου να τονωθεί η αγοραστική κίνηση ρουσφετιών ξανά.
Τέλος, έγιναν συστάσεις σε βουλευτές κυρίως της επαρχίας, που φυλάνε μεγάλο κομμάτι της εκλογικής τους περιουσίας από Δημόσιους Υπαλλήλους στο στρώμα, να δώσουν το καλό παράδειγμα και να τους επιστρέψουν στις υπηρεσίες τους.


Πηγή: 

Λυδία Καρά ~ Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Πετρελαιοκίνηση: περιβαλλοντικά βιώσιμο σύστημα μεταφορών ζητάει η Greenpeace

«Δεν είναι δυνατόν να συζητάμε για την πετρελαιοκίνηση την «Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο» και μάλιστα όταν η ατμοσφαιρική ρύπανση απειλεί τη ζωή μας!» αναφέρει η ΜΚΟ Greenpeace με αφορμή την ενημέρωση της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Βουλής για για την άρση της πετρελαιοκίνησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
«Την ώρα που οι υπερβάσεις των ορίων του όζοντος αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και απειλούν την υγεία μας, η κυβέρνηση συζητά την άρση απαγόρευσης της πετρελαιοκίνησης, επιδεινώνοντας το πρόβλημα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Και μάλιστα η συζήτηση αυτή γίνεται χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί τα αυτονόητα, όπως την πάταξη της νοθείας και της λαθρεμπορίας καυσίμων και τον έλεγχο των παλαιών οχημάτων», συνεχίζει η ανακοίνωση.
«Η κοινωνία και η αγορά χρειάζονται ένα οικονομικά και περιβαλλοντικά βιώσιμο σύστημα μεταφορών: ενίσχυση των συλλογικών μέσων μεταφοράς, ενθάρρυνση της χρήσης του ποδηλάτου, τόνωση της αγοράς αυτοκινήτου με κίνητρα για οχήματα χαμηλού κυβισμού / κατανάλωσης, πάταξη της νοθείας / λαθρεμπορίας καυσίμων”, καταλήγει η Greenpeace.
Σημειώνεται πως τόσο η Greenpeace όσο και το Ecocity έχουν επανειλημμένως κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τις καταστροφικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις μια πιθανής απελευθέρωσης της πετρελαιοκίνησης στα μεγάλα αστικά κέντρα.



Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Πώς μεθοδεύουν την χρεοκοπία

Tο ψέμα έχει κοντά ποδάρια.  Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει επικίνδυνα και η κλυδωνιζόμενη κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη τις διεθνείς εξελίξεις, ανήμπορη να αντιδράσει.  Άλλωστε, η λέξη πατριωτισμός ήταν ανέκαθεν απαγορευμένη στο εκσυγχρονιστικό ή το νεοφιλελεύθερο λεξιλόγιο του ΠΑΣΟΚ.
Η επίσημη ελληνική χρεοκοπία αποφασίστηκε εσπευσμένα αμέσως μετά τη συμφωνία της 21^ης Ιουλίου, καθώς, αντίθετα με τα προσδοκώμενα, οι αγορές αρνήθηκαν να συμμορφωθούν, οι ιδιώτες φάνηκαν απρόθυμοι να συμπράξουν σε μια αμφιβόλου αποτελέσματος αναδιάρθρωση και οι μικρές χώρες – πιστωτές ανέβηκαν στα κάγκελα απειλώντας θεούς και δαίμονες.  Αντιλαμβανόμενοι οι Γερμανοί, ότι ένας ξαφνικός  θάνατος της ελληνικής οικονομίας θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά τους συμφέροντα, έβγαλαν άρον – άρον από το συρτάρι το περιβόητο plan B.
Πώς θα χρεοκοπήσουμε
Σύμφωνα με φρέσκες πληροφορίες, οι οποίες ώρα με την ώρα επιβεβαιώνονται από πρόσωπα και ΜΜΕ του εξωτερικού, η ελληνική ελεγχόμενη πτώχευση θα είναι σχετικά σύνθετη:
Καταρχήν θα διαγραφεί όλο το χρέος (σε ομόλογα).  Στη συνέχεια ο EFSF θα διαθέσει κεφάλαια ίσα με το 50% των ομολόγων που θα έχουν διαγραφεί.  Τα νέα ομόλογα που θα εκδοθούν, θα είναι εγγυημένα από τις χώρες της Ε.Ε.  Έτσι κάθε κάτοχος ελληνικών ομολόγων, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κ.α., θα λάβει το 50% της αξίας των ομολόγων που κατέχει, αλλά σε πολύ ισχυρό ‘’χαρτί’’.  Πιθανότατα αυτή η ανταλλαγή θα συνοδευτεί και με επιμήκυνση του χρόνου πληρωμής, ενώ το επιτόκιο βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση (θα είναι όμως αρκετά χαμηλότερο από το σημερινό).
Μέχρι εδώ ήταν τα καλά νέα.  Τα άσχημα νέα είναι ότι, όπως έχει καταγράψει η ιστορία, έπειτα από χρεοστάσια ακολουθούν με μαθηματική ακρίβεια δύο δυσμενείς καταστάσεις:
1.Το φαινόμενο bank run (δηλαδή η επικείμενη επίσκεψη των καταθετών στα γκισέ των τραπεζών, για τον προφανή λόγο και σε μαζικό επίπεδο)
2. Η συνεπακόλουθη κατάρρευση του εγχώριου τραπεζικού και ασφαλιστικού συστήματος
Αυτές οι δύο δυσάρεστες καταστάσεις, δεν θα ενδιέφεραν καθόλου τους κυνικούς Γερμανούς (“οι Γερμανοί είναι φίλοι μας” ), αν δεν ήταν στην κυριολεξία χεσμένοι,  αναφορικά με την πορεία του κοινού μας νομίσματος.  Έτσι έχουν να λάβουν υπόψη τους δύο δυσμενείς καταστάσεις για τους ίδιους:
1. Τυχόν κατάρρευση μεγάλων ελληνικών τραπεζών, που υποτίθεται ότι ελέγχονται από την ΕΚΤ και λογοδοτούν σε αυτή, θα μπορούσε να επιφέρει ένα πανευρωπαϊκό bank run (και εδώ δε μιλάμε για μικροκαταθέτες, αλλά για Funds, ταμεία και κρατικές αποταμιεύσεις)
2. Τυχόν έξοδος της Ελλάδας από τη ζώνη του Ευρώ, θα άνοιγε την όρεξη σε Ισπανία και Ιταλία και το όνειρο μιας ενιαίας Ευρώπης υπό Γερμανική εποπτεία, θα πήγαινε περίπατο και θα καθιστούσε τη Γερμανία ακόμα ένα ασήμαντοι πιόνι στη διεθνή σκακιέρα
Για να μπορέσουν οι Γερμανοί φίλοι μας να αντεπεξέλθουν αυτές τις διελκυστίνδες, αποφάσισαν να κρατήσουν την Ελλάδα εντός του Ευρώ και να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της επανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών με φρέσκα κεφάλαια από την ΕΚΤ, εγγυώμενοι ταυτόχρονα και τις καταθέσεις (τα κεφάλαια αυτά υπολογίζονται σε 20 δις).  Η διαδικασία αυτή συμπεριλαμβάνει πωλήσεις βαλκανικών θυγατρικών, συγχωνεύσεις, μερικές κρατικοποιήσεις και εξυγίανση ενεργητικού.
Σύμφωνα με το Γερμανικό σχέδιο, η περικοπή του χρέους θα επιτρέψει τη δραστική μείωση του ελλείμματος έτσι ώστε μέσα στα επόμενα χρόνια με βάση μια εξοντωτική δημοσιονομική πολιτική (που θα εποπτεύεται από Γερμανούς αξιωματούχους), να καταστεί το –μειωμένο- χρέος εξυπηρετήσιμο, από τα έσοδα του προϋπολογισμού ή έστω με μικρές ενέσεις ρευστότητας από εκδόσεις εντόκων γραμματίων ή διμερή δάνεια.
Η συμφωνία αυτή, η οποία βρίσκεται ήδη σε διαπραγμάτευση με την ελληνική κυβέρνηση (όλοι γνωρίζουμε πόσο σκληρά διαπραγματεύεται η κυβέρνησή μας), προαπαιτεί την πλήρη εκχώρηση της άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής στη Γερμανία, με τρόπο που να καλύπτει τη διαφαινόμενη συνταγματική εκτροπή.  Για τις επιπτώσεις που θα δημιουργήσει στο μέσο ελληνικό  νοικοκυριό, πήρατε ήδη μια πρόγευση από τα πρόσφατα μέτρα που ανακοινώθηκαν.
Το μόνο παρήγορο (αν και όχι απόλυτα σίγουρο) είναι ότι μια τέτοιας σοβαρότητας συμφωνία απαιτεί, είτε αυξημένη πλειοψηφία, είτε προκήρυξη εκλογών.



Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Η άγνωστη ιστορία μιας Ελληνίδας κατασκόπου

  

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο, μετανάστευσε στην Αυστραλία, ασχολήθηκε με το θέατρο, έπαιξε ως ηθοποιός σε αθηναϊκές παραστάσεις λίγο πριν τον πόλεμο, υπηρέτησε την αντίσταση κατά των Ναζί και κατέληξε κατάσκοπος των Βρετανών.
Το όνομά της είναι Όλγα Σταμπόλη και η συγκλονιστική ιστορία της μόλις τώρα γίνεται γνωστή, χάρη στο βιβλίο που έγραψε ο ελληνικής καταγωγής εγγονός της, Φιλ. Καυκαλούδης που φέρει τον τίτλο «Someone Else’s War - Ο πόλεμος κάποιου άλλου».
«Το μυθιστόρημα αυτό, ήταν για χρόνια στο μυαλό μου και βασίζεται σε πραγματικές ιστορίες που είχα ακούσει από την γιαγιά μου Όλγα, αλλά και την μητέρα και τις θείες μου», είπε ο κ. Καυκαλούδης και πρόσθεσε: «Είναι ιστορίες που έχουν να κάνουν με το πώς η γιαγιά μου βοήθησε στην διάσωση συμμαχικών στρατιωτών, ιδίως Βρετανών και Αυστραλών πιλότων, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πως εκπαιδεύτηκε από τους Βρετανούς για να γίνει κατάσκοπος και πως αποχωρίστηκε από την οικογένειά της, που πίστευε ότι ήταν νεκρή».
Η γιαγιά του Όλγα Σταμπόλη, από την πλευρά της μητέρας του, βρισκόταν στο Σίδνεϊ το 1936. Ήταν μητέρα τεσσάρων παιδιών και σύζυγος. Εξαφανίστηκε υπό μυστηριώδεις συνθήκες και κάποια στιγμή εμφανίστηκε στην Αθήνα, πάμπτωχη και μόνη.
Στην ελληνική πρωτεύουσα οι «ικανότητές της ως ηθοποιού και το γεγονός ότι μιλούσε πέραν της μιας γλώσσας, μιας και γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, τράβηξαν την προσοχή του βρετανικού υπουργείου των Εξωτερικών, που την εκπαίδευσε για να λάβει μέρος στην αντίσταση εναντίον της εισβολής των ναζί στην Ελλάδα», όπως αναφέρεται σε εισαγωγικό σημείωμα.



Πηγή:

Λυδία Καρά ~

Με γάλα και ψωμί πήγε η Κανέλλη στη βουλή!

Ο λόγος σου με χόρτασε και το ψωμί σου φάτο...
«Κάπως συμβολικό, δεν βρίσκετε, μον σερί; υπερβολικά συμβολικό!».
Κάποιοι μάλιστα θεώρησαν πως προσέβαλε το θεσμό του κοινοβουλίου η βουλευτής Λιάνα Κανέλλη η οποία παρουσιάστηκε με ένα καρβέλι ψωμί κι ένα μπουκάλι γάλα στο Βήμα.
Ήταν λαϊκισμός; Ναι ήταν. Μελίρρυτος, όμως για μια φορά, ο κύριος Βενιζέλος ως άλλη Μαρία Αντουανέτα, στο ίδιο βήμα του κοινοβουλευτικού διαλόγου σέρβιρε παντεσπάνι. Παντεσπάνι τρόμου.
Στις μέρες, εγώ προσωπικά φοβάμαι πως δεν μπορώ να διαλέξω τι είναι πιο λαϊκίστικο από τα δύο. Το κλείσιμο του ματιού στις μάζες της Λιάνας με το ψωμί ή η τρομοκρατία του Βενιζέλου.
Γιατί περι τρομοκρατίας πρόκειται. «Μνημόνιο ή χανόμαστε» , «Μεσοπρόθεσμο ή χανόμαστε» , «Έκτακτη εισφορά ή χανόμαστε» , «Έκτακτα μέτρα που γίνονται τακτικά ή χανόμαστε» και τελικά μένει το χανόμαστε.
Κι αν είναι να χαθούμε το ψωμί και το γάλα έχει μεγάλη σημασία. Τέτοια που να μην μοιάζει τόσο λαϊκισμός η παράσταση της κυρίας Κανέλλη.
Αλλωστε το δίλημμα «χρεοκοπία ή βούτυρο» δεν υπήρξε ποτέ! Απλώς η χρεοκοπία ήταν πάντα βούτυρο στο ψωμί των χορτασμένων…

 

 

Πηγή:

Λυδία Καρά ~ Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

Βίλχελμ Ραϊχ: Άκου Ανθρωπάκο!

Kραυγάζεις, Ανθρωπάκο, όταν κάποιος σου υπενθυμίζει την ψυχική σου δυσκοιλιότητα. Δε θέλεις να τ’ ακούσεις, δε θέλεις να το μάθεις, θέλεις απλώς να φωνάζεις, «ζήτω»! Εντάξει, αλλά γιατί δε μ’ αφήνεις να σου πω ήσυχα για ποιον λόγο δεν πρόκειται να ευτυχήσεις; Διακρίνω το φόβο στα μάτια σου. Η ερώτησή μου αυτή σε χτύπησε στην καρδιά. Υποστηρίζεις την «ανεξιθρησκία». Θέλεις να είσαι λεύτερος να λατρεύεις το Θεό σου. Πάει καλά. Όμως θέλεις κάτι περισσότερο. Θέλεις η Θρησκεία σου να είναι η μοναδική. Η ανεξιθρησκία να εφαρμόζεται μόνο για την δική σου Θρησκεία και όχι για τις άλλες. Γίνεσαι θηρίο όταν κάποιος, αντί να λατρεύει έναν προσωπικό Θεό, λατρεύει την Φύση και προσπαθεί να την καταλάβει.
Θέλεις οι σύζυγοι να κάνουν μήνυση ο ένας στον άλλον, να κατηγορεί ο ένας τον άλλο για ανηθικότητα ή βαναυσότητα, όταν δεν μπορούν πια να συμβιώσουν. Δεν αναγνωρίζεις το διαζύγιο με βάση την αμοιβαία συμφωνία, μικρέ απόγονε των μεγάλων επαναστατών. Γιατί φοβάσαι τον ίδιο σου τον ερωτισμό! Θέλεις την αλήθεια σ’ έναν καθρέφτη, όπου δεν μπορείς να την αγγίξεις. Ο σωβινισμός σου πηγάζει απ’ τη σωματική σου ακαμψία, την ψυχική σου δυσκοιλιότητα, Ανθρωπάκο. Δε στο λέω χλευαστικά, μα μόνο επειδή είμαι φίλος σου, έστω κι αν εσύ σκοτώνεις τους φίλους σου όταν σου λένε την αλήθεια. Ρίξε μια ματιά στους πατριώτες: δεν βαδίζουν, παρελαύνουν. Δε μισούν τον εχθρό. Αντίθετα, έχουν «κληρονομικούς εχθρούς» που τους αλλάζουν κάθε δέκα χρόνια περίπου, κάνοντάς τους κληρονομικούς φίλους και ξανά πάλι κληρονομικούς εχθρούς. Δεν τραγουδούν τραγούδια, κραυγάζουν πολεμικά άσματα. Δεν αγκαλιάζουν τις γυναίκες τους, τις «παίρνουν» και «το» κάνουν πολλές «φορές» την νύχτα.
...Ποθείς την αγάπη, αγαπάς τη δουλειά σου και κερδίζεις το ψωμί σου μ’ αυτήν και η δουλειά σου στηρίζεται στη γνώση την δική μου και άλλων ανθρώπων. Η αγάπη, η δουλειά και η γνώση δεν έχουν πατρίδα, δεν ξέρουν τελωνειακούς σταθμούς και δεν φοράνε στρατιωτικές στολές. Είναι διεθνείς κι αγκαλιάζουν όλη την ανθρωπότητα. Εσύ όμως φοβάσαι την γνήσια αγάπη, φοβάσαι ν’ αναλάβεις ευθύνη για τη δουλειά σου, φοβάσαι την γνώση. Γι’ αυτόν το λόγο μπορείς μόνο να εκμεταλλεύεσαι την αγάπη, την δουλειά και την γνώση των άλλων: δε θα μπορέσεις ποτέ να δημιουργήσεις κάτι μόνος σου. Γι’ αυτόν το λόγο προσπαθείς να αρπάξεις ευτυχία «ως κλέπτης εν νυκτί». Γι’ αυτόν το λόγο γίνεσαι πράσινος από φθόνο, όταν βλέπεις ευτυχισμένους ανθρώπους.
...Η ζωή σου θα γίνει ωραία και ασφαλής όταν η ζωντάνια σημαίνει για σένα περισσότερα απ’ την σιγουριά, η αγάπη περισσότερα απ’ το χρήμα, η ελευθερία σου περισσότερα απ’ την γραμμή του κόμματος ή την κοινή γνώμη, όταν η ψυχική διάθεση του Μπετόβεν ή του Μπαχ γίνει η ψυχική διάθεση του εαυτού σου (την έχεις μέσα σου αυτήν την διάθεση, Ανθρωπάκο, θαμμένη όμως βαθιά σε μια γωνιά της ψυχής σου), όταν οι σκέψεις σου είναι σε αρμονία και όχι σε διάσταση με τα αισθήματά σου, όταν θα είσαι σε θέση να καταλαβαίνεις νωρίς τα προτερήματά σου και να αναγνωρίζεις έγκαιρα τα γηρατειά σου, όταν θα κάνεις πρότυπο της ζωής σου τις σκέψεις των μεγάλων ανθρώπων και όχι τα εγκλήματα των μεγάλων πολεμιστών, όταν οι δάσκαλοι των παιδιών σου θα πληρώνονται καλύτερα απ’ τους πολιτικούς, όταν θα έχεις μεγαλύτερη εκτίμηση για τον έρωτα μεταξύ άντρα και γυναίκα παρά για την άδεια γάμου, όταν θ’ αναγνωρίζεις τα σφάλματά σου έγκαιρα κι όχι πολύ αργά όπως σήμερα, όταν θ’ ανυψώνεσαι πνευματικά ακούγοντας την αλήθεια και θα νιώθεις τρόμο για τις τυπικότητες, όταν θα έρχεσαι σε απ’ ευθείας επαφή με τους συναδέλφους σου σε ξένες χώρες και όχι με την βοήθεια διπλωματών, όταν η ερωτική ευτυχία της έφηβης κόρης σου θα σε γεμίζει με ευχαρίστηση κι όχι με λύσσα, όταν θα κουνάς μόνο το κεφάλι σου σε περιπτώσεις που άλλοτε τιμωρούσαν τα μικρά παιδιά επειδή άγγιζαν τα γεννητικά τους όργανα, όταν τα πρόσωπα των ανθρώπων στο δρόμο εκφράζουν ελευθερία, ζωντάνια κι ευχαρίστηση και όχι πια λύπη και αθλιότητα, όταν οι άνθρωποι δε θα περπατούν πια με συσπασμένη κι άκαμπτη μέση και νεκρωμένα σεξουαλικά όργανα.
Θέλεις και ζητάς οδηγίες και συμβουλές, Ανθρωπάκο. Χιλιάδες χρόνια τώρα σου δίνουν οδηγίες και συμβουλές, καλές και κακές. Δε φταίνε όμως οι κακές συμβουλές που είσαι ακόμα στην αθλιότητα, μα η μικρότητά σου. Θα μπορούσα να σου δώσω καλές συμβουλές, μα τέτοιος που είσαι και με τον τρόπο που σκέφτεσαι, δεν είσαι σε θέση να τις βάλεις σε εφαρμογή για το καλό όλων. 

Γράφει ο Wilhelm Reich (1897-1957) στο «Άκου ανθρωπάκο»

Λυδία Καρά ~

«Δέντρο από Καπνό», Ντ. Τζόνσον (Πατάκης)

Όσοι καταναλώνουμε αμερικανική κουλτούρα-κυρίως στην ποπ εκδοχή της-έχουμε δώσει τις δικές μας μάχες στο Βιετνάμ. Μπορεί να μη μας στοιχειώνει η ψύχωση, αλλά, όπως και να το κάνεις, είμαστε περισσότερο εξοικειωμένοι με την απώλεια της Σαϊγκόν παρά με την Έξοδο του Μεσολογγίου. Αν αυθαίρετα υποθέσουμε ότι υπάρχει αμερικανική ψυχή, τότε θα βρούμε πάνω της χαρακιές από το Βιετνάμ. Φαίνονται στο πανί της οθόνης, στο χαρτί της λογοτεχνίας τους. Με το Ιράκ δεν είναι το ίδιο. Ούτε με το Αφγανιστάν. Ίσως επειδή τα μέτωπα παραμένουν ανοιχτά και δεν υφίσταται η έννοια της ήττας. Είναι και η εποχή διαφορετική. Όταν έπεσε η πρώτη ναπάλμ στο Βιετνάμ η αμερικανική νεολαία ήταν στους δρόμους ζητώντας ειρήνη, λουλούδια και σεξ. Άκουγε ροκ και δοκίμαζε ουσίες. Στους επόμενους πολέμους τα γεράκια είχαν μεγαλύτερη πειθώ και οι ψηφοφόροι περισσότερο κυνισμό.
Το Δέντρο από Καπνό δεν πραγματεύεται ακριβώς το αμερικανικό τραύμα από τον πόλεμο του Βιετνάμ-μεταξύ μας, πόσα ακόμα να πεις σαράντα χρόνια μετά; Το βιβλίο του Ντένις Τζόνσον ασχολείται με τις ζωές, τις ψυχώσεις και τις διαστροφές των ανθρώπων στον πόλεμο. Δεν κατάλαβα αν θέλει να δείξει τι κάνει ο πόλεμος στους ανθρώπους ή ποιοι άνθρωποι κάνουν πόλεμο. Αλλά προφανώς αυτό είναι το θέμα που θέλει να συζητήσει με τον αναγνώστη του. Σκηνικό αυτής της ψυχεδελικής παράστασης είναι, φυσικά, ο πόλεμος του Βιετνάμ με κάποιες παράλληλες ματιές στην Αμερική. Ένας συνταγματάρχης των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων της CIA στρατολογεί τον ανιψιό του στο χειρισμό ενός διπλού πράκτορα. Δύο αμόρφωτα αδέλφια από την Αριζόνα που υπηρετούν στη Ν.Α Ασία. Πληρωμένοι δολοφόνοι, ιεραπόστολοι, πράκτορες, εθελοντές ανθρωπιστικής βοήθειας. Όλοι αυτοί κινούνται στις 750 σελίδες του βιβλίου, στάζουν ιδρώτα και υγρασία από τους τροπικούς.
Ναι, το Δέντρο από Καπνό είναι ένα βιβλίο που σου κόβει την ανάσα. 'Όχι με την πλοκή του, αλλά με την υγρασία, την αποπνικτική ατμόσφαιρα των χαμαιτυπείων, τον παραλογισμό των ηρώων. Οι περιγραφές του Τζόνσον είναι εξαντλητικές. Ουσιαστικά πρέπει να αποδεχθείς τον τρόπο με τον οποίο αφηγείται για να φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Είναι τόσο λεπτομερής που, ακόμα και αν σε εκνευρίσει στην αρχή, στο τέλος θα ακούς την καρδιά των ηρώων του. Και όμως, όταν κάποιοι απ' αυτούς πεθάνουν, ο Τζόνσον, δεν θα σου δώσει την περιγραφή του θανάτου, πιθανότατα επειδή θέλει να τη δημιουργήσεις εσύ, να αισθανθείς τον πόνο και την αγωνία. Ο συγγραφέας κάνει και κάτι ακόμα: περιγράφει συναισθηματικές διακυμάνσεις όπως σου δείχνει ένα τοπίο. Και αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Δεν ένα βιβλίο για όλους. Είναι ένα μακρύ, διεισδυτικό ανάγνωσμα που εστιάζει στους χαρακτήρες. Ναι, είναι σαφώς αντιπολεμικό με αναφορές στις παθογένειες της Αμερικής, αλλά τέτοια βιβλία γεμίζουν ράφια. Η μοναδικότητα στο βιβλίο του Τζόνσον βρίσκεται στον παραλογισμό που φυτεύεται μέσα στην τρέλα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αυτό το σενάριο για το «Αποκάλυψη Τώρα». Η μετάφραση του Γιώργου Ίκαρου Μπαμπασάκη είναι όχι απλώς πετυχημένη, αλλά αισθάνεσαι πως είναι ο καθρέφτης εικόνων και συναισθημάτων όπως γεννήθηκαν στην αυθεντική γραφή.   

Λυδία Καρά ~

Η ελεύθερη πτώση της ελληνικής οικονομίας

Ο ορισμός της ελεύθερης πτώσης καταγράφεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στο διάγραμμα αυτό όπου αναπαρίσταται η μεταβολή του ΑΕΠ όπως επίσης και η μεταβολή της κατανάλωσης.

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να κτυπάει την μεσαία τάξη διαχέοντας την επιβάρυνση σε όλη την αγορά και στερώντας εργασία από χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες.

Μελετά την απόλυση Δημοσίων Υπαλλήλων χωρίς όμως να έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την απορρόφησή τους στον Ιδ. Τομέα. Όμως οι υπάλληλοι αυτοί αποτελούν ένα είδος χρηματοδότησης του κράτους προς την αγορά. Η αφαίρεσή τους από την διαδικασία αυτή αν και θα γλυτώσει από την κυβέρνηση τα έξοδα πληρωμής μισθών εντούτοις θα αφαιρέσει ασφαλιστικές εισφορές αφού αυτοί θα περάσουν πλέον στην ανεργία και η αγορά θα στεγνώσει περαιτέρω. Αποτέλεσμα: Μεγαλύτερη ύφεση και λιγότερα έσοδα για το κράτος, αποτυχία του κυβερνητικού προγράμματος και νέα μέτρα.

Ένας φαύλος κύκλος λοιπόν που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην κοινωνική αναταραχή και τότε οι κυβερνώντες θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν. Όμως αυτή την φορά το "θα τρέχουν" είναι κυριολεκτικό καθώς θα τους κυνηγά ο κόσμος για να τους λιντσάρει.

Πηγή:

Λυδία Καρά ~